تهیه کننده : Roland Kmeid 1,* , Joseph Bouserhal 2 , Allahyar Geramy 3 , Maria Daccache 1 and Moschos Papadopoulos 4

تهیه کننده : Sima Rafiei,1 Ahmad Jafari Ghavam Abad,2 Mehrsa Paryab ,3 Golnaz Tayebi,4 and Shima Younespour 5

تهیه کننده : Arezoo Aghakouchakzadeh1 | Soheila Manifar2 | Zohreh Moghadam3 | Ahmadreza Mirzaei4 | Niayesh Daneshvarpour3 | Shima Afrasiabi5

تهیه کننده : Aydin Joudi1 , Katayoun Sargeran2,3 and Hossein Hessari2,3*

تهیه کننده : Safoura Ghodsi1 , Sareh Habibzadeh2 , Marzieh Alikhasi1 , Seyed Ali Mosaddad3,4 and Hosein Mohebbi5*

تهیه کننده : Faraz SeyedForootan1 , Maziar Motiee-Langroudi2 , Mina Moradi3 , Pouyan Aminishakib4

This article reports a rare case of metastasizing pleomorphic adenoma (MPA) to the cervical lymph nodes—a lesion that may lack obvious malignant features histopathologically but exhibits metastatic behavior clinically. The main novelty of this report lies in highlighting the diagnostic challenges in distinguishing carcinoma ex-pleomorphic adenoma from metastasizing pleomorphic adenoma, especially in cases where microscopic evidence of malignancy is not apparent. The study emphasizes the importance of correlating pathological findings with clinical behavior and careful patient follow-up, raising awareness among pathologists and oral and maxillofacial surgeons about this rare and challenging presentation. این مقاله یک مورد نادر از پلئومورفیک آدنوم متاستازدهنده (Metastasizing Pleomorphic Adenoma) به غدد لنفاوی گردنی را گزارش می‌کند؛ ضایعه‌ای که از نظر هیستوپاتولوژیک ممکن است فاقد ویژگی‌های واضح بدخیمی باشد اما رفتار بالینی آن ماهیت متاستاتیک نشان می‌دهد. نوآوری اصلی این گزارش در برجسته‌سازی چالش‌های تشخیصی در افتراق میان کارسینوم اکس-پلئومورفیک آدنوم و پلئومورفیک آدنوم متاستازدهنده است، به‌ویژه در مواردی که شواهد میکروسکوپیک بدخیمی آشکار نیستند. این مطالعه بر اهمیت همبستگی یافته‌های پاتولوژیک با رفتار بالینی و پیگیری دقیق بیمار تأکید دارد و آگاهی پاتولوژیست‌ها و جراحان فک و صورت را نسبت به این تظاهر نادر و چالش‌برانگیز افزایش می‌دهد. Translate

تهیه کننده : Farzaneh Agha‐Hosseini1,2,3 | Yalda Elham2 | Iraj Mirzaei‐Dizgah4 | Mahdieh‐Sadat Moosavi1,2

This study is the first to assess both serum and salivary aquaporin-5 (AQP5) levels in oral lichen planus (OLP) patients with xerostomia. OLP patients showed significantly reduced serum and salivary AQP5 levels, decreased stimulated and unstimulated salivary flow, and greater xerostomia severity compared to controls. The findings suggest that AQP5 dysregulation may play a key role in salivary dysfunction in OLP and could contribute to impaired mucosal repair and potential malignant transformation pathways. این مطالعه نخستین پژوهشی است که به بررسی هم‌زمان سطح سرمی و بزاقی آکواپورین-5 (AQP5) در بیماران مبتلا به لیکن پلان دهانی همراه با خشکی دهان پرداخته است. در بیماران OLP، سطح AQP5 در سرم و بزاق به‌طور معنی‌داری کاهش یافته بود و همچنین میزان جریان بزاق تحریکی و غیرتحریکی کمتر و شدت خشکی دهان بیشتر از افراد سالم بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که اختلال در تنظیم AQP5 می‌تواند نقش مهمی در کاهش عملکرد غدد بزاقی در OLP داشته باشد و احتمالاً در اختلال ترمیم مخاط و مسیرهای مرتبط با بدخیمی نیز دخیل باشد.

تهیه کننده : Samah Mouzannar 1, Amirmohsen Jalaeefar 2, Mohammad Shirkhoda 3, Fereidoon Memari 3, Ali Arab Kheradmand 4, Ata Garajei 5

This retrospective cohort study compared three anticoagulation protocols (intravenous unfractionated heparin [IV-UFH], subcutaneous UFH [SC-UFH], and SC-UFH plus aspirin) in patients undergoing head and neck flap reconstruction. The novelty lies in the direct comparison of these regimens within a defined microsurgical population, using multivariate analysis to control for confounding factors. In the unadjusted analysis, IV-UFH was associated with a significantly higher risk of flap compromise compared to SC-UFH, while adding aspirin did not provide a significant protective effect. After adjustment, anticoagulation type was not significantly associated with flap compromise overall; however, subgroup analysis indicated that IV-UFH remained associated with higher odds of flap compromise. Overall, SC-UFH may represent a more practical approach than intravenous administration, although no definitive superiority among protocols was established.

تهیه کننده : Parisa Noohi PhD * †, Mohammad J. Abdekhodaie PhD, Mohammad H. Nekoofar DDS, PhD, Miguel Gama PhD #, Maryam Saadatmand PhD Paul

This study introduces a novel antimicrobial and regenerative hydrogel scaffold based on collagen methacrylate and chitosan methacrylate incorporated with antimicrobial peptides (LLKKK18 and Tet213). The main innovation lies in achieving effective antibacterial activity against Enterococcus faecalis while preserving the physical, mechanical, and biocompatible properties of the hydrogel. Moreover, the AMP-loaded hydrogels significantly enhanced stem cell migration, differentiation, and the expression of dentinogenic and angiogenic markers, highlighting their strong potential for pulp–dentin complex regeneration in regenerative endodontics.

تهیه کننده : Elham Ahmadi1, Seyedeh Mahsa Sheikh-Al-Eslamian2, Sara Valizadeh3, Mohammad Javad Kharazifard1 and Faezeh Aghajani5*

Fifty-six endodontically treated maxillary central incisors were randomly assigned to four groups for root dentin pretreatment: **2.5% chitosan, 1% chitosan, 17% EDTA,** or **saline**. Fiber posts were cemented using **Panavia SA resin cement**, followed by **thermocycling** (5,000 cycles between 5–55°C). Roots were sectioned into **coronal, middle, and apical thirds**, and **push-out bond strength (PBS)** as well as failure modes were evaluated. This study systematically assessed the effect of **2.5% chitosan pretreatment** on fiber post bond strength to root dentin using a self-adhesive resin cement. Results showed that this pretreatment **enhanced PBS across all root levels** and predominantly resulted in **cohesive failures**, whereas conventional treatments such as EDTA or saline showed no significant improvement. Therefore, **chitosan pretreatment represents a novel, biocompatible approach to improve fiber post adhesion to root dentin.** پنجاه‌وشش دندان پیشین مرکزی فک بالای درمان ریشه‌شده به‌صورت تصادفی به چهار گروه برای پیش‌تیمار عاج ریشه تقسیم شدند: کیتوزان ۲.۵٪، کیتوزان ۱٪، EDTA ۱۷٪ یا نرمال سالین. پست‌های فایبر با استفاده از سمان رزینی Panavia SA سمان شدند و سپس تحت ترموسایکلینگ (۵۰۰۰ سیکل بین ۵ تا ۵۵ درجه سانتی‌گراد) قرار گرفتند. ریشه‌ها به یک‌سوم کرونال، میانی و اپیکال برش داده شدند و استحکام باند پوش‌اوت (PBS) و نیز الگوهای شکست ارزیابی گردید. این مطالعه به‌صورت نظام‌مند اثر پیش‌تیمار با کیتوزان ۲.۵٪ را بر استحکام باند پست فایبر به عاج ریشه با استفاده از یک سمان رزینی خودچسبنده بررسی کرد. نتایج نشان داد این پیش‌تیمار باعث افزایش PBS در تمامی سطوح ریشه شد و عمدتاً منجر به شکست‌های کوهزیو (درون‌ماده‌ای) گردید، در حالی‌که تیمارهای متداول مانند EDTA یا سالین بهبود معنی‌داری نشان ندادند. بنابراین، پیش‌تیمار با کیتوزان می‌تواند به‌عنوان رویکردی نوین و زیست‌سازگار برای بهبود چسبندگی پست فایبر به عاج ریشه مطرح شود.

تهیه کننده : Taraneh Estedlal 1, Ladan Ranjbar Omrani 2, Khosrou Abdi 3, Niyousha Rafeie 4, Zohreh Moradi 5

This study evaluated a new formulation of titanium tetrafluoride (TiF4) combined with PEG-citrate dendrimer to improve its stability and anti-caries effect. Thirty-six human teeth were treated with TiF4, dendrimer alone, or the TiF4-dendrimer gel and subjected to pH cycling. Microhardness, Raman spectroscopy, and EDS analyses showed that the new TiF4-dendrimer formulation reduced microhardness loss more effectively than TiF4 alone, promoted deeper and more uniform penetration of titanium and fluoride, and preserved higher subsurface calcium content. Conclusion: The newly developed TiF4-dendrimer formulation enhances TiF4 efficacy and represents a promising strategy to prevent dentin demineralization and caries. This new formulation may serve as an effective approach to prevent or limit dental caries.

تهیه کننده : Sedighe Sadat Hashemikamangar a,b , Aidin Sooratgar c , Mina Khayamzadeh d , Shayan Momeni e , Ali Asghar Safaei f , Behnaz Behn